جهانبان

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هامْ] (ص مرکب) نگهبان جهان. نگهدارندهء جهان :
چون ز من اهل خراسان همه عنقا بینند
من سلیمان جهانبان بخراسان یابم.خاقانی.
کیخسرو آرش کمان شاه جهانبان چون پدر
اسکندر آتش سنان خضر نهان دان چون پدر.
خاقانی.
جهانبان و دین پرور و دادگر
نیامد چو بوبکر بعد از عمر.سعدی.
|| کنایه از خدای تعالی :
سر نامه نام جهانبان نوشت
خدایی که او ساخت هر خوب و زشت.
اسدی.