جهانگشا

«لغت نامه دهخدا»

[جَ گُ] (نف مرکب)جهان گشاینده. تسخیرکنندهء عالم. جهان گیر. کشورگیر. فاتح و مسخِّر جهان :
میر بزرگ نامی گُرد گران سپاهی
شیر ملک شکاری شاه جهانگشایی.فرخی.