جهر

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (ع مص) آشکار گردیدن. || آشکار کردن کلام را. || بلند کردن آواز. || بسیار شمردن لشکر را. || نادانسته در زمین رفتن. || دیدن کسی را بی پرده. || نماینده و دیداری یافتن کسی را. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). بزرگ نمودن کسی در دیدهء دیگری. (از اقرب الموارد). || جنبانیدن مشک شیر را تا دوغ گردد. || پاک کردن چاه را با کشیدن همهء آب چاه یا تا آب چاه رسیدن. (منتهی الارب). پاک کردن چاه را و لای آن برآوردن. (از اقرب الموارد). || خیره کردن آفتاب چشم مسافر را. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || گشاده و برهنه کردن چیزی را. || خرد و اندازه کردن چیزی را. || بامداد بی آگهی نزدیک کسی شدن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || بشگفت آوردن جمال و هیأت چیزی کسی را. (اقرب الموارد). || (اِ) پشتهء درشت. || سال. || پاره ای از زمانه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || عیان: رأیته جهراً؛ ای عیاناً. (ذیل اقرب الموارد). علانیه. علن. (نصاب). آشکار. آشکارا. آشکاره :
کریم عزّوجل غیب دان مطلع است
گرش بجهر بخوانی و گر بخفیه و راز.
سعدی.
|| در مقابل اخفات: شافعی را در جهر دو قول است، در جدید گفت چندان آواز بردارد که خود شنود و در قدیم گفت اخفات نکند و آواز بردارد. (تفسیر ابوالفتوح رازی). || (اصطلاح تجوید) حروف جهر که در برابر حروف همس بکار میرود 19حرف است از اینقرار: آ، ب، ج، د، ذ، ر، ز، ض، ط، ظ، ع، غ، ق، ل، م، ن، همزه، ی.