«لغت نامه دهخدا»
[جَ رُ] (اِخ) شهر جهرم مرکز شهرستان جهرم و بخش کوهک، نام قدیمی آن گهرم (زمین گرم) و جهرم معرب آنست. این شهر از شهرهای بسیار قدیم ایران بوده، فردوسی در شاهنامه از آن در عصر ساسانیان نام برده و مستوفی در نزهه القلوب بانی آنرا بهمن بن اسفندیار میداند. فاصلهء این شهر تا شیراز 200 و تا لار 166 و تا فسا70 کیلومتر و در مسیر شوسهء شیراز - بندر لنگه - بندر عباس واقع است. آب مشروب شهر عموماً از چاه است. شهرداری آن مشتمل بر ده کوی است. جمعیت آن مطابق آخرین آمار بالغ بر 25820 تن میشود. شغل مردم این شهر تجارت و کسب و زراعت و مخصوصاً تربیت نخل است. کلیهء ادارات دولتی و پادگان نظامی و شعبهء بانک ملی در شهر وجود دارد و بعلاوه دارای دبیرستان و دبستانهای دخترانه و پسرانه و کارخانهء پنبه پاک کنی و کارخانهء برق و یخ مصنوعی است. شهر جهرم از لحاظ اقتصادی اهمیت مخصوص داشته و از مهمترین شهرهای فارس در صدور خرما، لیمو، آب لیمو، تنباکو، برنج، پنبه و پوست و پشم و روغن میباشد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج7). شهری است بپارس از شهرهای قدیم که پیش از اردشیر بابکان معمور بوده است. در این شهر نوعی حصیر بافند که ممتاز است و آنرا بعربی جهرمیه گویند. جهرم و پسا و داراب جرد پیش از شیراز معمور بوده اند. در سال بیستم هجری سپاه اسلام این بلاد را متصرف شدند. (انجمن آرای ناصری) (آنندراج). جهرم از بلوکات ولایات خمسهء فارس بطول 27 و عرض 18 کیلومتر، حد شمالی خفر و فسا و حد شرقی دارابگرد و حد غربی قیروکارزین. آب و هوا معتدل و گرمسیری، خرمای آن مشهور است، جمعیت آن در حدود 35000 تن. مرکز جهرم 6000 تن. عدهء قری 32 قریه. (فارسنامهء ابن البلخی). ز جهرم بیامد بشهر ستخر که آزادگان را بدان بود فخر.فردوسی.