«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (ع ص) ارض جهزاء؛ زمین بلند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || عین جهزاء؛ چشم که حدقهء آن بیرون رو باشد، و به راء معروف تر است. (منتهی الارب).
