چابق

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (اِ) سر تازیانه. در فرهنگ رشیدی ذیل کلمهء «چابک» چنین آمده: «چابک به معنی تازیانه در غیر شعر خسرو دیده نشد و ظاهراً هندی است:
خشم ستیزنده را چابک تأدیب زن.
اما در صراح در لغت عذب گفته که عذبه السوط؛ چابق. پس ظاهر شد که لفظ چابق است بقاف و به معنی سرتازیانه و ظاهراً زبان مغولی است نه فارسی»؟ ارباذ؛ تازیانهء چابق دار ساختن. (منتهی الارب). رَبَذَه؛ چابق تازیانه. عَذَبَه؛ چابق تازیانه. (منتهی الارب). صیله؛ گره چابق تازیانه. (صراح). و رجوع به چابک در این معنی شود.