چابک پای

«لغت نامه دهخدا»

[بُ] (ص مرکب) تیزپا و تندرو. || چالاک و ماهر در رقص :
با همه نیکویی سرود سرای
رودسازی به رقص چابک پای.
نظامی (هفت پیکر).