چابک ربا

«لغت نامه دهخدا»

[بُ رُ] (نف مرکب) زودربا. ربایندهء چالاک و چابک :
ستاننده چابک ربائی است زود(1)
که نتوان ستد باز هرچ آن ربود.
اسدی.
(1) - مراد دنیاست.