چاربیخی

«لغت نامه دهخدا»

(ص نسبی) چاراصلی. چارریشه ای. کنایه از ریشهء محکم و استوار. || چارعنصری :
کاین هفت خدنگ چاربیخی
وین نه سپر هزارمیخی.
نظامی (لیلی و مجنون).