«لغت نامه دهخدا»
[رَ / رِ زَ] (نف مرکب) کسی که چارپاره زند و چارپاره زدن داند. نوازندهء ساز مخصوص که چارپاره نام دارد : لاجرم شاید اربه رستهء بید زنگی چارپاره زن شد سار.خاقانی. سار به شاخسار بر، زنگی چارپاره زن خنده زنان چو زنگیان، ابر ز روی اغبری. خاقانی.