چارگل

«لغت نامه دهخدا»

[گُ] (اِ مرکب) قسمی از داغ. (آنندراج) :
ز تعلیمیش پختهء چارجل
بود نزد فارس خط چارگل.
ملاطغرا (در تعریف براق، از آنندراج).
|| کنایه از نقش پای سگ. (آنندراج). || چهارگل خودرو چون بنفشه و پنیرک و کدو و نیلوفر که جوشاندهء آنها جنبهء داروئی دارد و بعنوان ملّین بکار میرود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر