«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (نف مرکب) چاشنی چشنده. آنکه طعم طعامی یا مزهء چیزی را چشد. چاشنی گیر. مزه چش : در جهان هر که شمس دین لقبند شاه ایشان تویی بحضرت کش سائلان چاشنی چش لقبند مزه پرسند هر کس از مزه چش.سوزنی. و رجوع به چاشنی گیر شود.