چراغدار

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (نف مرکب)چراغچی. خادمی که نگهداری و روغن کردن و پاکیزه داشتن چراغها با اوست. دارنده و مواظبت کنندهء چراغ. کسی که مسئولیت پاکیزگی و روغنگیری چراغهای خانهء شاهی یا امیری یا اداره ای را عهده دار است. مأمور چراغداری. رجوع به چراغچی شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر