«لغت نامه دهخدا»
[چَ پَ / پِ] (نف مرکب)عرش پیمای. فلک پیمای. آنکه بر مدار فلک سیر کند، همچون ستارگان و کرات : همین تار و روشن شتابندگان همین چرخ پیمای تابندگان.اسدی. || آنکه بسوی آسمانها و افلاک اوج گیرد و پرواز کند. رجوع به چرخ پیمایی شود.