«لغت نامه دهخدا»
[چُ] (نف مرکب) زودخیز. تندخیز. جلدخیز. آنکه تند و سریع حرکت کند. تندرو : ای فلک پیمای چست چست خیز زانچه خوردی جرعه ای بر ما بریز.مولوی. رجوع به چست شود.