«لغت نامه دهخدا»
[چُ سَ] (حامص مرکب)چابک سواری. جلد و چالاک بودن در سواری اسب. سوارکاری : بشکسته دلیران را از چست سواری صف مرکب شده ناپیدا، در دست عنان مانده.عطار.