چست سواری

«لغت نامه دهخدا»

[چُ سَ] (حامص مرکب)چابک سواری. جلد و چالاک بودن در سواری اسب. سوارکاری :
بشکسته دلیران را از چست سواری صف
مرکب شده ناپیدا، در دست عنان مانده.عطار.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر