چشم آور

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ وَ] (اِ مرکب)(1) تعویذی که جهت محافظت از چشم بد بر کسی و یا بر جائی آورند. || اسب چشم سبز. (ناظم الاطباء).
(1) - ظاهراً مصحف «چشم آرو» یا مصحف «چشم آویز» است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر