«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ] (اِ مرکب) چشمارو. حرز. تعویذ. دعای دفع چشم بد. چیزی که جهت دفع چشم زخم از انسان یا حیوان یا خانه و باغ و جز اینها سازند : چو از تو کس نیابد خوشی و کام چه روی تو چه چشماروی بر بام. فخرالدین اسعد (ویس و رامین). باش چشماروی او امروز تو بعد ازین فردا سپندش سوز تو.عطار. هست خورشید رخت زیر نقاب جملهء ذرات چشماروی تو.عطار. تو هم ای خواجه چشمارویی امروز چو چشماروی زیبارویی امروز.عطار.