«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ اَ تَ] (مص مرکب) تماشا کردن. (مجموعهء مترادفات). چشم افکندن. نظر کردن. نگاه کردن. رجوع به چشم افکندن شود. - از چشم انداختن کسی یا چیزی را؛ کنایه از بی اعتبار کردن آن کس یا آن چیز را در نظر بینندگان. از چشم افکندن. - چشم انداختن بر چیزی یا در چیزی؛نگریستن و نگاه کردن بر چیزی یا در چیزی. (آنندراج). - چشم انداختن به چیزی؛ کنایه از نگاه کردن و نگریستن به چیزی. (آنندراج) : ندارد توتیای چشم من جز سرمهء چشمت شود روشن اگر چشمی به چشم من بیندازی. وحید (از آنندراج).