چشم انداختن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ اَ تَ] (مص مرکب) تماشا کردن. (مجموعهء مترادفات). چشم افکندن. نظر کردن. نگاه کردن. رجوع به چشم افکندن شود.
- از چشم انداختن کسی یا چیزی را؛ کنایه از بی اعتبار کردن آن کس یا آن چیز را در نظر بینندگان. از چشم افکندن.
- چشم انداختن بر چیزی یا در چیزی؛نگریستن و نگاه کردن بر چیزی یا در چیزی. (آنندراج).
- چشم انداختن به چیزی؛ کنایه از نگاه کردن و نگریستن به چیزی. (آنندراج) :
ندارد توتیای چشم من جز سرمهء چشمت
شود روشن اگر چشمی به چشم من بیندازی.
وحید (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر