«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ بِ خوا / خا کَ دَ] (مص مرکب) خوابانیدن. || چشم کسی را به بستن واداشتن : بگشا بشیوه نرگس پرخواب مست را وز رشک چشم نرگس رعنا بخواب کن. حافظ. || خوابانیدن چشم بیدار. دیدهء بیدار را در خواب کردن : با فلک چون فسانه گوی شرم چشم خورشید را بخواب کنم. حسین ثنایی (از آنندراج).