«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ خوا / خا دَ](مص مرکب) تغافل کردن. گویند فلانی چشم خود را خوابانیده است؛ یعنی دیده و دانسته تغافل کرده است. (از آنندراج). نادیده انگاشتن. خود را به نادیدگی زدن : دشمنان را دارم از تیغ تغافل سینه چاک چشم خواباندن بود شمشیر خواباندن مرا. صائب (از آنندراج). رجوع به چشم خوابانیدن شود.