«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) چشم گستاخ. دیدهء شوخ. چشم بی حیا. چشم سفید : ز چشم خلق فتادم هنوز و ممکن نیست که چشم شوخ من از عاشقی حذر گیرد. سعدی.