چشم شوخ

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ مِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) چشم گستاخ. دیدهء شوخ. چشم بی حیا. چشم سفید :
ز چشم خلق فتادم هنوز و ممکن نیست
که چشم شوخ من از عاشقی حذر گیرد.
سعدی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر