چشم فرودوختن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ فُ تَ] (مص مرکب) چشم فروبستن. چشم برهم نهادن.
- چشم از جهان فرودوختن؛ کنایه است از تن بمرگ دادن و دست از زندگی کشیدن. چشم از جهان فروبستن :
تنم ز هجر تو چشم از جهان فرو میدوخت
نوید وصل جمال تو داد جانم باز.
حافظ (از آنندراج).
رجوع به چشم فروبستن شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر