«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ فُ تَ] (مص مرکب) چشم فروبستن. چشم برهم نهادن. - چشم از جهان فرودوختن؛ کنایه است از تن بمرگ دادن و دست از زندگی کشیدن. چشم از جهان فروبستن : تنم ز هجر تو چشم از جهان فرو میدوخت نوید وصل جمال تو داد جانم باز. حافظ (از آنندراج). رجوع به چشم فروبستن شود.