«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ مَ] (اِ مرکب)(1) عینک را گویند و آن چیزی است معروف. (برهان). فارسی عینک است. (انجمن آرا) (آنندراج). عینک. (ناظم الاطباء). چشم فرنگی. آلتی برای تقویت قوهء باصره مرکب از دو شیشهء مدور که بوسلهء میلهء فلزی بیکدیگر متصل است که برابر چشم ها قرار گیرند و دارای دو دستهء فلزی است که انتهای آن منحنی است و بر بالای گوش نهند، و گاه چشمک فاقد دسته است. (حاشیهء برهان قاطع چ معین). رجوع به عینک و چشم فرنگی شود. || پای افزار و کفش را نیز گویند. (برهان) (ناظم الاطباء). (1) - از چشم + ک (پسوند نسبت و آلت). (حاشیهء برهان قاطع چ دکترمعین).