«لغت نامه دهخدا»
[چَ] (اِ) به معنی پیشانی باشد که عرب ناصیه گویند. (برهان).(1) پیشانی و ناصیه. (ناظم الاطباء). چکاد و چکاده. و رجوع به چکاد و چکاده شود. || قباله نویس و منشورنویس را هم گویند. (برهان).(2)قباله نویس و منشورنویس. (ناظم الاطباء). چک نویس. و رجوع به چک شود. || آن را نیز گویند که در و گوهر سوراخ کند. (برهان).(3)آنکه در و گوهر را سوراخ میکند. (ناظم الاطباء). || قسمی انگور نامرغوب : مکن تو فرق ز پیر و جوان که نکند فرق شکال گرسنه انگور طائفی ز چکاک. سوزنی. (1) - مؤلف انجمن آرا نویسد: «در برهان گفته به معنی پیشانی باشد که عرب ناصیه گوید و این خطاست ؛ چکاد و چکاده بمعنی ناصیه و پیشانی نیست و تارک سر است» صاحب آنندراج هم این جملات را عیناً نقل کرده است. (2) - لله باشی این معنی را نیز صحیح نمیداند و مینویسد: «... صکاک مشدد بمعنی قباله نویس است و عربی است و صک معرب چک است». مؤلف آنندراج هم بی هیچ اظهار نظری نوشتهء لله باشی را تکرار کرده است. (3) - مصحف حکاک (عربی) با تصرف در معنی. (حاشیهء برهان قاطع چ معین). مؤلف انجمن آرا این معنی را هم خطا دانسته و نوشته است: «... او حکاک است که در و گوهر سوراخ کند و نگین اسامی را حک کند». و صاحب آنندراج نیز نوشتهء لله باشی را عیناً نقل کرده است.