چکچک

«لغت نامه دهخدا»

[چُ چُ] (اِ) سخنی و چیزی را گویند که در افواه افتد. (برهان) (آنندراج). سخنی را گویند که در افواه افتد وچکاچک نیز خوانند. (جهانگیری). سخنی که در افواه افتد. (رشیدی) (انجمن آرا). سخنی که در افواه و السنهء مردم افتد. (ناظم الاطباء). هر خبر یا سخن یا واقعه ای که شایع شود و بر سر زبانها افتد و حس کنجکاوی افراد را برانگیزد. پِچ پِچ :
چک چکی اوفتاد در مسجد
از پی هزل و ضحک نز پی جد.(1)
سنائی (از انجمن آرا).
رجوع به چکاچک شود.
(1) - ن ل: چکچکی اوفتاده در مسجد
نز پی هزل و ضحک، از پی جد.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر