چلچراغ

«لغت نامه دهخدا»

[چِ چِ] (اِ مرکب)(1) نخلی باشد از چوب یا نقره که چراغهای بسیار در آن می افروزند. (آنندراج). نخلی چوبین و یا برنجین و یا نقرگین که چراغ بسیار در آن افروزند. (ناظم الاطباء). نوعی جار یا قندیل بزرگ که انواع بلورین یا سیمین و زرین در ساختمانهای مجلل برای روشن کردن سالنها بکار برند. چراغ واره. چراغ بره. چراغواره. چراغدان :
بهار آمد آن کیمیاساز باغ
کز او بوتهء گل شود چلچراغ.طغرا(از آنندراج).
نیست یکشب که ز سوز دل صدپارهء ما
چلچراغی به سر تربت ما روشن نیست.
تأثیر (از آنندراج).
|| در بعضی رسایل به معنی نوعی از آتش بازی دیده شده. (آنندراج).
(1) - Lustre.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر