«لغت نامه دهخدا»
[چِلْ لَ / لِ / چِ لَ / لِ تَ](مص مرکب) آداب چله نشینی را معمول داشتن. معتکف چله خانه بودن. به عبادت و ریاضت مخصوص چله مشغول بودن. چله نشینی کردن و چله نشین بودن. شرایط و آداب چهل روزهء عبادت مخصوص را به جای آوردن : گله در چول و غله اندر چال نتوان داشت چله از سر حال.اوحدی. بر سر پای چله داشته ام وآن نه از بهر زله داشته ام.اوحدی. رجوع به چله و چله نشین و چله نشینی شود. || در روز چهلم مرگ کسی عزاداری کردن چله داری کردن. چلهء مرگ عزیزی را به پا داشتن. در چهلمین روز مرگ کسی مشغول عزاداری بودن. و رجوع به چله و چله دار و چله داری و چله داری کردن و چله گرفتن شود.