«لغت نامه دهخدا»
[چَ مَ] (نف مرکب) زمینی یا جایی که استعداد روییدن چمن دارد. یا چمن در آنجا بسیار است. چمن زار : تعالی الله ازین شهر چمن خیز که باد اوست بر دلها فرح بیز. منیر (از آنندراج). رجوع به چمن زار شود.