«لغت نامه دهخدا»
[چَ مَ] (ص)(1) اسب کندرفتار و کاهل را گویند. (برهان). اسب جمام کندرفتار. (از انجمن آرا) (از آنندراج). اسب کندرفتار. (ناظم الاطباء). اسب کاهل چابک خوار که جنبان نبود. (شرفنامهء منیری). جمند. و رجوع به جمند شود. || مردم کاهل و تنبل و هیچ کاره را نیز گفته اند. (برهان). آدم جمام کُندرفتار. (از انجمن آرا) (از آنندراج). مردم تنبل و هیچکاره. (ناظم الاطباء). و رجوع به جمند شود. || (اِ) در لهجهء روستائیان فیض آباد محولات بخش تربت حیدریه، بمعنی درخت و بوتهء گل. (1) - مصحف «چمندر» ترکی بمعنی شتر کاهل و بدرو. «جغتایی 287». (حاشیهء برهان قاطع چ معین).