چوزه

«لغت نامه دهخدا»

[زَ / زِ] (اِ) بچهء نوزاد ماکیان که بتازیش فرخ خوانند. (شرفنامهء منیری). بچهء ماکیان. (برهان) (آنندراج) (انجمن آرا). بچهء ماکیان و جز آن. (ناظم الاطباء). جوجه. (فرهنگ فارسی معین). بچهء مرغ. جوجه. چوژه. فرخ. فَرّوج قوب. (یادداشت مؤلف). ج، چوزگان :
چون پند فرومایه سوی چوزه گراید
شاهین ستنبه به تذروان کند آهنگ.
جلاب بخاری.
بگیرم آنگه و پرش یکان یکان بکنم
چو پر چوزهء اندر ربوده گرسنه خاد.
سوزنی.
در پناه پهلوان کبک و تذرو آرد برون
چوزگان دانه چین از بیضهء شاهین و باز.
سوزنی.
شعر من جز در مدیح او نباشد لاجرم
فرش عز از قیروان تا قیروان می افکند
دانی از مرغان کدامین بگسلاند نسل خویش
آنکه چوزه از برون آشیان می افکند.
عمادی شهریاری.
جره بازت که شکاری فکنست
جیره اش چوزهء هر بیوه زنست.جامی.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر