چهارپایی

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (ص مرکب) منسوب به چهارپا. رجوع به چارپایی شود. || (حامص مرکب) چهارپا بودن. || مانند ستوران و چهارپایان اسیر بودن و رنج بردن :
بسته به سه پایهء هوائی
بطن الحمل از چهارپایی.
نظامی (لیلی و مجنون چ وحید ص176).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر