«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ] (ص مرکب) منسوب به چهارپا. رجوع به چارپایی شود. || (حامص مرکب) چهارپا بودن. || مانند ستوران و چهارپایان اسیر بودن و رنج بردن : بسته به سه پایهء هوائی بطن الحمل از چهارپایی. نظامی (لیلی و مجنون چ وحید ص176).