چهارتار

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (ص مرکب، اِ مرکب) که تار چهار دارد. || سازی که چهار تار دارد. طنبوری که دارای چهار سیم است. شوشک. رجوع به چارتار شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر