«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ یَ / یِ] (حامص مرکب) حالت و چگونگی چهارخایه. مجازاً دلیری و جنگجوئی. گندآوری. خایه داری. || زن بارگی. داشتن میل فراوان بزنان. رجوع به چارخایگی شود.