چهارخایگی

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ یَ / یِ] (حامص مرکب) حالت و چگونگی چهارخایه. مجازاً دلیری و جنگجوئی. گندآوری. خایه داری. || زن بارگی. داشتن میل فراوان بزنان. رجوع به چارخایگی شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر