چهارشاخه

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ خَ / خِ] (ص نسبی)که شاخه و شعبه چهار دارد.
- جار چهارشاخه؛ لوستر و سقف آویزی که به هر جهت از جهات چهارگانهء آن بازویی و شاخه ای منتهی به لامپ و حبابی متصل شود. نظیر پنج شاخه و ده شاخه و جز آن. رجوع به چارشاخه شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر