چهارطاق افکن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ اَ کَ] (نف مرکب) آنکه بستر و خوابگاه افکند. که بستر و خوابگاه گسترد. || فراش. (ناظم الاطباء). کنایه از فراش است. رجوع به چارطاق افکن شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر