چهارطاق بودن

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ دَ] (مص مرکب) شباهت و مانندگی داشتن به چهارطاق و چهارطاقی. گشادگی داشتن. بازوگشاده بودن.
- چهارطاق بودن در؛ گشاده بودن و باز بودن کامل آن.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر