«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ دَ] (مص مرکب) شباهت و مانندگی داشتن به چهارطاق و چهارطاقی. گشادگی داشتن. بازوگشاده بودن. - چهارطاق بودن در؛ گشاده بودن و باز بودن کامل آن.