چهره گشای

«لغت نامه دهخدا»

[چِ رَ / رِ گُ] (نف مرکب)چهره گشا. آنکه چهره گشاید. که روی باز کند که رخسار گشاده سازد. که پرده از رخ بیکسو زند :
اندرین موسم نوروز که از لطف هوا
لعبتان بینی در انجمن(1) چهره گشای.
شرف شفروه.
|| صورتگر. نقاش :
نقش دلبند دلگشای ترا
خامهء فتنه بوده چهره گشای.ابوالفرج رونی.
نقش بندان پردهء جان را
نقش دیوار تست چهره گشای.
سیف اسفرنگ.
خانهء مانی است طبع چهره گشای بهار
نایب عیسی است ماه رنگرز شاخسار.(؟)
(1) - ظاهراً بضرورت شعری حرف آخر کلمهء انجمن مکسور تلفظ میشود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر