«لغت نامه دهخدا»
[دِ] (ع اِ) جِ حادثه : باغی کز او بریده بود دست حادثات کاخی کز او کشیده بود دست روزگار. فرخی. شکم حادثات آبستن از نهیب تو آفکانه کند.مسعودسعد.