«لغت نامه دهخدا»
[رِ] (اِخ) الاعور. از فقهاءِ تابعینی است که در کوفه زندگی کردند. ابواسحاق گوید در کوفه، در باب فرائض کسی از عبیده و حارث اعور اعلم نبود. ابن سیرین گوید: آنگاه که بکوفه رفتم چهار تن از فقها بدان جا بودند، هر کس از مردم کوفه که نخست حارث را نام میبرد پس از او، نام عبیده می آورد و آنکس که بنام عبیده آغاز میکرد سپس نام حارث میگفت و سوم آنها علقمه و چهارم شریح است. وی از معاصرین و مصاحبین علی (ع) و عبدالله بن مسعود است. و از علی(ع) روایت کند که گفت از پیغمبر (ص) شنیدم که میفرمود:«کتاب الله فیه خبر ما قبلکم و نبأ ما بعدکم و حکم ما بینکم. هوالفصل لیس بالهزل. هوالذی لا تزیغ به الاهواء و تشبع منه العلماء ولا یخلق علی کثره الرد ولا تنقضی عجائبه. هوالذی من ترکه من جبار قصمه الله، و من ابتغی الهدی فی غیره اضله الله. هو حبل الله المتین، و الذکر الحکیم، والصراط المستقیم...» رجوع بعقدالفرید چ محمد سعیدالعریان ج 2 ص 99 و 100 و طبقات الفقهاء ابی اسحاق شیرازی چ بغداد ص 60 و عیون الاخبار ج 2 ص 133 والبیان والتبیین ج 1 ص 111 و حبیب السیر جزو 4 از ج 1 ص 194 شود. حسین بن معین الدین میبدی در حرف لام شرح دیوان امیرالمؤمنین(ع) از قول علی(ع) خطاب بحارث اعور همدانی، آرد: یا حار همدان من یمت یرنی من مؤمن او منافق قبلا یعرفنی طرفه واعرفه بنعته واسمه و ما فعلا وانت عندالصراط معترضی فلا تخف عثره ولا زللا اقول للنار حین توقف للعر ض ذریه لا تقربی الرجلا ذریه لا تقربیه ان له حبلا بحبل الوصی متصلا اسقیک من بارد علی ظماء تخاله فی الحلاوه العسلا قول علی لحارث عجب کم ثم اعجوبه له جملا. مراد از حار در این اشعار حارث اعور همدانی است که از خواص اصحاب مرتضی(ع) بود و ترخیم بضرورت شعر است، چه ترخیم منادای مضاف در سعهء کلام جائز نیست. (شرح دیوان امیرالمؤمنین حرف لام چ سال 1285 ص 369 و 370) حارث اعور را کشی در رجال خود و ابن طاوس در تحریر طاوسی و علامهء حلی در قسم اول خلاصه الاقوال و حسن بن داود در رجال خود و میرزا محمود رجالی در وسیط و شیخ عبدالله مامقانی در تنقیح المقال یاد کرده اند. شیخ بهائی (متوفی 1031 ه . ق.) خود را از اولاد حارث همدانی میدانسته است. رجوع به روضات الجنات ص 93 (ترجمهء حسین بن عبدالصمد حارث پدر شیخ بهائی) شود.