حارد

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (ع ص) نعت فاعلی از حرد و حرود. که از میان قوم بیک سو رود و تنها منزل گزیند. مجرد. || مرد تندمزاج. تندمزاج. ج، حوارد. || خشم گیرنده.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر