حارش

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (ع ص) نعت فاعلی از حَرش و تَحراش خراشنده. || صاید. صیاد سوسمار. (مهذب الاسماء). || (اِ) جوش و آبله ای که برزبان مردم و اشتر برآید. (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر