حاضرباش

«لغت نامه دهخدا»

[ضِ] (اِ مرکب) گفتار یا آوازی از آلتی، برای خواندن سربازان به مشق و غیره.
- حاضرباش زدن؛ به آواز درآوردن آلتی، برای خواندن سربازان برای حضور بخدمت یا کار یا مشق و غیره. بسپاهیان به واسطهء آواز شیپوری یا مانند آن اعلان کردن تا حاضر آیند.
|| (ص مرکب) کسی که بخدمت امیری دایم و هر وقت حاضر باشد. (آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر