«لغت نامه دهخدا»
[فِنْ] (ع ص) نعت فاعلی از حفی و حِفوه. برهنه پای. || سوده پای. (منتهی الارب). || نعت فاعلی از حِفایه و تِحْفایه. مبالغه کننده در مهربانی و نوازش و ظاهرکنندهء فرحت و سرور و بسیار پرسنده از حال کسی. (منتهی الارب) (تاج العروس).