«لغت نامه دهخدا»
[فِ] (ع ص) نعت فاعلی از حفر. کنندهء چاه و جز آن. (غیاث). || (اِ) سنب.(1) سم. (مهذب الاسماء). سم ستور. (منتهی الارب). سم اسب و استر و خر. سنب چارپای. ج، حوافر. (مهذب الاسماء). حافر، هو غیرالمشقوق فی ذوات الاربع و هو عرض القرن فی ذوات الاظلاف و لم یجتمع القرن و الحافر فی الحیوان الا الکرکدن المعروف بحمارالهند. کذا قال فی التشریح و یذکر عند اصوله ولکن افرد فی المقالات حوافرالخیل فذکر ان التجربه شهدت لفاطرها [ کذا ] بأنه یلین کل صلب حتی انه یجعل الزجاج منطرقاً و ان حافرالبغله یمنع الولاده. (تذکرهء ضریر انطاکی ج1 ص 116). || نوعی صدف که به سم ستور ماند. - ذوات الحافر؛ اسب و استر و خر و آنچه بدان ماند. . (فرانسوی) (1) - Sabot