«لغت نامه دهخدا»
[فِ] (اِخ) مردی بغایت خوش طبع و خوش صحبت و شیرین کلام بوده و بیشتر اوقات تلاوت قرآن میکرد و علم قرائت را خوب میدانست و ازجملهء مصاحبان میر علی شیر نوائی بود و همیشه همای همت بر نصیحت و پند مردم میگماشت. این مطلع در انصاف از اوست: گرم بر سر هزار آید بلا شایستهء آنم که هستم بدترین خلق و خود را نیک میدانم. و در مدرسهء اخلاصیه جامه نهاد و مزارش بسر کوچهء صفا اتفاق افتاده. (ترجمهء مجالس النفائس ص39 و 212).