«لغت نامه دهخدا»
[فِ] (ع ص) نعت فاعلی از حفل. || ضرع حافل؛ پستان بسیارشیر و پرشیر. ج، حفل، حوافل. (مهذب الاسماء): شاه حافل؛ گوسفند بسیارشیر. || وادٍ حافل؛ وادی بسیارتوجبه، یعنی بسیارسیل.