«لغت نامه دهخدا»
[فِ لَ] (ع ص) مؤنث حافل. پر. بسیار. کثیر : الا آنکه نعمت حق سبحانه و بحمده در بازماندهء امیر ماضی سایغ اللسان و صافیه اللباس است و نامیه الغراس و ناصره الاکناف و حافله الاخلاف. (ترجمهء تاریخ یمینی چ تهران ص460). || ناقه حافله؛ شتر مادهء بسیار شیر در پستان.