حاکم عرف

«لغت نامه دهخدا»

[کِ مِ عُ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) حاکمی که از طرف دولت به ترافع و فصل خصومات و حکم پردازد. مقابل حاکم شرع.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر