«لغت نامه دهخدا»
[کِ کَ دَ] (مص مرکب)کسی را بر جایی یا بر مالی حکومت دادن. اِملاک. تحکیم. تسویم. (تاج المصادر بیهقی). || حکم به نفع یکی از طرفین دعوی صادر کردن.